…en wat voor maand. Inmiddels ken ik al heel veel mensen. Het begon allemaal met de mensen in het SMT in Hengelo, waar ik geboren ben. Hoewel ze allemaal erg aardig waren, vond ik het niet zo leuk dat ik zo weinig bij mama mocht zijn. Gelukkig mochten we na vijf dagen eindelijk naar huis. Het liefst was ik met mijn eigen vervoer gegaan (zie foto), maar helaas ben ik daarvoor nog net iets te klein.
Deze kreeg ik in het ziekenhuis van René, Natasja en Arne
Eenmaal thuisgekomen wachtten daar vier trotse opa’s en oma’s op me (maar die kende ik natuurlijk al lang) en niet lang na thuiskomst volgde kraamverzorgster Karin. Die heeft pa en ma mooi op weg geholpen de eerste week.
Nadat de kraamzorg was afgelopen begon de kraamvisite op gang te komen. Bijna dagelijks leerde ik hierbij nieuwe mensen kennen. Vrienden van papa en mama, familie van mezelf, mijn overgrootmoeder en natuurlijk de mensen op het weeguurtje bij Carint. Want uiteraard zijn pa en ma heel nieuwsgierig of ik wel een beetje groei. Volgens mij zijn ze redelijk gerustgesteld, want sinds we een kleine drie weken geleden overgingen op de flesvoeding slaap ik veel beter en groei ik als kool. Vorige week dinsdag woog ik al ruim 4300 gram en lag ik ’s middags heerlijk in mijn bedje te slapen…
Nu zijn we al weer een week verder. Donderdag ga ik weer nieuwe mensen ontmoeten. Dan heb ik mijn eerste afspraak op het consultatiebureau. Hoe dat afliep, laat ik jullie snel weten.
Tot donderdag,
Renske
Voor de liefhebbers, hieronder nog wat nieuwe foto’s
Vier generaties
En rek, 1, 2, 3....
Hand in hand....
Familieportret
