Gisteren was het zover, het tweede bezoek aan het consultatiebureau. Als jonge vrouw ben je natuurlijk erg blij dat er voor je op je gewicht wordt gelet. De start van het bezoek was dan ook alleszins aangenaam. Even lekker spelen met verpleegkundige Anke en veel geklets over koetjes en kalfjes. Helemaal in het straatje van een kleine meid zoals ik. Maar toen…..

Zonder enige vooraankondiging werd er ineens een naald in mijn been geprikt. Nou zeg ik je, het is dat mijn vingertjes nog te klein zijn om de toetsen van een telefoon in te drukken, anders was er zeker een telefoontje naar het AMK gegaan. Gelukkig zag ik de tweede prik aankomen. Maar ja, of jezelf schrap zetten dan zo’n goed idee is?! Deze deed nog veel meer pijn. Gelukkig heb ik een hoge pijngrens en was het grootste leed na het laten van een paar kleine waterlanders alweer geschied. Daarna ben ik lekker in slaap gesukkeld. Ik heb me voorgenomen om me in het vervolg niet meer te laten verrassen. De volgende keer zal ik beter op mijn hoede zijn.

Voor de geïnteresseerden onder jullie. Mijn gewicht is na twee maanden 5730 gram en mijn lengte ongeveer 57 centimeter. Dit was geheel naar tevredenheid van de kenners. Mochten jullie benieuwd zijn hoe dat er dan uitziet, hier nog even een klein fotootje….

Pfffff, vermoeiend hoor....

Op het consultatiebureau waren ze twee weken terug erg tevreden over me. Papa en mama waren helemaal trots natuurlijk. Hoop dat ze over twee weken ook zulke helden zijn als ik mijn eerste prikjes krijg.

Tot zover maar weer even.

Groetjes,

Renske

Deze kreeg ik in het ziekenhuis van René, Natasja en Arne

Eenmaal thuisgekomen wachtten daar vier trotse opa’s en oma’s op me (maar die kende ik natuurlijk al lang) en niet lang na thuiskomst volgde kraamverzorgster Karin. Die heeft pa en ma mooi op weg geholpen de eerste week.

Nadat de kraamzorg was afgelopen begon de kraamvisite op gang te komen. Bijna dagelijks leerde ik hierbij nieuwe mensen kennen. Vrienden van papa en mama, familie van mezelf, mijn overgrootmoeder en natuurlijk de mensen op het weeguurtje bij Carint. Want uiteraard zijn pa en ma heel nieuwsgierig of ik wel een beetje groei. Volgens mij zijn ze redelijk gerustgesteld, want sinds we een kleine drie weken geleden overgingen op de flesvoeding slaap ik veel beter en groei ik als kool. Vorige week dinsdag woog ik al ruim 4300 gram en lag ik ‘s middags heerlijk in mijn bedje te slapen…

Nu zijn we al weer een week verder. Donderdag ga ik weer nieuwe mensen ontmoeten. Dan heb ik mijn eerste afspraak op het consultatiebureau. Hoe dat afliep, laat ik jullie snel weten.

Tot donderdag,

Renske

Voor de liefhebbers, hieronder nog wat nieuwe foto’s

Vier generaties

En rek, 1, 2, 3....

Hand in hand....

Familieportret

Nu even een fotootje, later volgen mijn eerste wilde avonturen van de rest van mijn leven….

Lieve groetjes van een kersverse wereldburger

en hoewel papa en mama me dan al graag zagen,

hebben ze me gevraagd om nog een paar weekjes te wachten.

Dan zijn mama en ik namelijk beter op krachten

om samen de bevalling te doorstaan.

Aan de andere kant zijn ze heel nieuwsgierig,

ben ik sjacherijnig, of juist heel plezierig.

Ik weet het lekker al, heb al mijn eigen karakter,

maar daar komen ze vanzelf wel achter.

Er zal een wereld voor ze open gaan.

Ik verheug me nu al op mijn mooie kamer,

heb er al veel goeds over gehoord.

Wat schilderwerk en wat gehamer,

een enkel gaatje werd geboord.

Wat zal het geheel gezellig staan.

Nu heb ik onderhand wel weer genoeg gezegd,

mijn kleine brein moe van al het denken.

Mama wordt ook moe, dus we moeten echt

een beetje slapen om energie bij te tanken.

Ons schoonheidsslaapje komt er aan.

Namens Renkse,

Papa

Wie ik ben dat is de vraag, het antwoord zullen jullie in juli horen

Als ik geboren ben zal een foto dit weblog verrijken,

vanaf die dag kunnen belangstellenden naar me kijken.

Namens Renske,

Papa